Özel Eğitim Öğretmeni Adayımızın Gözünden Otizm

FANUSTA HAYAT

Bir fanusta geldim Dünyaya. Şeffaf, cam bir fanus. Etrafımda insanlar var, bana bakıp bir şeyler söylüyor, uzaklaşıyorlar ama neden? Onlar doğduğunda da yok muydu bu fanus? Varsa nasıl çıktılar içinden? Ağaçları görüyorum, kuşlar, Güneş… Hepsi bana bakıyor. Ben de istiyorum parklarda koşmayı, bir şarkı tutturup arkadaşlık kurmayı. Nasıl kıracağım bu camı bilmiyorum. Neden kimse yardım etmiyor? Ben de hak etmiyor muyum bunları yapmayı? Bu gökyüzü, bu Güneş, bu doğa hepimizin değil mi? Mutlu olmayı sadece onlar mı hak ediyor?

 

Gittikçe kararıyor camlarım. Güneş artık belli belirsiz. Ellerimi uzatıyorum ama kimse beni görmüyor. Birkaç kişi var silmeye çalışıyor camlarımı. Onlara bakıyorum, kırın diyorum bu engelleri, çıkarın beni buradan. Olmuyor, yetmiyor güçleri ama onlar dokundukça geçiyor siyahlık. Onlar bana güldükçe içeri doluyor aydınlık. Sonra birden arttı kalabalık. Mavi balonlar görüyorum her yerde. Birileri insanlarla konuşup beni gösteriyor. Bakamıyorum gözlerine ama sesleri geliyor: ‘Otizm’ … Gerisini pek anlamıyorum ama bu camın adı herhalde. Madem biliyorsunuz adını, e bu kadar da kalabalıksınız neden kırmıyorsunuz camımı? Neden beni de almıyorsunuz aranıza?

 

Gözlerimi kapatmıştım artık. Zaten açsam da her taraf karanlık. Bazı sesler geliyor ama anlayamıyorum kim, ne diyor. Belki de ben görünmez olmuştum. Ama bana bakıyorlar, benden konuşuyorlar. Neden beni anlamıyorlar? Birlik olmak bu kadar mı zordu? Hep beraber gelseler kırılacak camlar kalkacak engeller. Bir bilseler ne fırtınalar kopuyor içerde, nice çiçek yetişiyor gözyaşlarımla. Hepsinde barış, sevgi, mutluluk tohumları. Bir kilit var üzerinde ama anahtarı yok. Bana sevgiyle, umutla yaklaşan her kalple biraz daha inceliyor camlar. Ah bir gelseler… Sen de gel aramıza, bu Dünya hepimizin deseler ne cam kalır ortada ne de engeller.  Unutmayın bu dünya hepimiz, bu kapıların bir tek anahtarı var o da sevgi. Gökyüzündeki mavilik, doğadaki yeşil, bütün renkler...Biz birlik olunca anlamlı ve güzeller. Sadece bugün değil her gün biz varız. Birlik oldukça kırılacak fanuslar, kalkacak engeller. Daha güzel bir Dünya için bize uzanan her eli içimizdeki bir tohum yeşerip tutacaktır. İşte o zaman bu Dünyada biz, bizde de sizler olacaksınız. Bir gün değil her gün farkındalık, her gün 2 Nisan…

 

RABİA KILIÇ

ÖZEL EĞİTİM ÖĞRETMENLİĞİ BÖLÜMÜ

2.SINIF


02 Nisan 2021